De “ginkiestocht” van Urk

Vorig jaar werd ik benaderd, door de dames van Touristinfo Urk. Zij stelden mij de vraag, of ik het zag zitten om samen met bezoekers aan ons dorp een wandeling door de stegen (ginkies) van Urk te leiden en daarbij wat ging vertellen over ons Urk. Het eerste wat ik dacht was! “Daar ben ik niet de juiste persoon voor”. Maar na diverse keren meegelopen te zijn, met deze genoemde “ginkiestocht”, geleid door de welbekende en beroemde gidsen van Urk. Dacht ik bij mijn eigen, “Dit is toch wel leuk en zo moeilijk lijkt het niet te zijn”. Na mij verdiept te hebben in de geschiedenis, cultuur en tradities van Urk, dacht ik er klaar voor te zijn. Met de klemtoon op “dacht”.  Ik zal mijn ervaring met u gaan delen.

Onder het kritisch oor en oog  van één van de ervaren gidsen, ging ik mijn eerste groep begeleiden. Deze gids zou mij, na de tijd beoordelen en diende eventueel als “anker” als het mis zou gaan. Mijn vuurdoop geschiede op een zaterdagmiddag, ik zou mijn eerste eigen tocht gaan doen. Nadat ik gedoucht en wel de deur uit liep, werden mijn stappen richting de haven steeds zwaarder. De douche van tien minuten daarvoor, was totaal nutteloos geworden. Het zweet stroomde uit al mijn poriën. En dat terwijl de buiten tempratuur vroeg om een winterjas. Met klotsende oksels trok ik mijzelf naar het grote parkeer terrein van de haven toe, waar vroeger de visveiling stond. Hier vandaan zou mijn maidentrip beginnen. De tocht ging naar mijn mening slecht, maar ik werd toch positief beoordeeld. Ik weet dat ik heel blij was dat wij klaar waren, de spreekwoordelijke last viel van mijn schouders. Tegenwoordig gaat het stukken beter en doe ik het met veel plezier. Het is namelijk hartstikke leuk,  om met een groep mensen die ons dorp met een bezoek vereren en overal vandaan komen, anderhalve uur op stap te gaan. Wat mij wel opvalt, is dat de mensen soms en aan het begin van de tocht kritisch over Urk en haar bewoners zijn. “En dat mag ook best.” Deze mensen lezen en zien ook het nieuws en als Urk het nieuws haalt is het vaak niet al te positief. Maar na het voltooien van de  wandeling, zijn de mensen altijd 180 graden gedraaid van mening. De reacties na de afloop zijn doorgaans positief. Ik probeer in mijn tochten altijd de humor mee te nemen. “Daar houden wij Urkers van.”  Want de mensen zijn hier voor hun plezier en vermaak. Er wordt dus ook gelachen onder het “kuieren” zoals wij op Urk zeggen. Ik doe mijn tochten gekleed in het klederdracht en dat is gelijk al een goede binnenkomer. De mensen vinden dat geweldig. Ik kom er wel steeds meer achter, dat wij Urkers toch wat anders zijn, als de doorsnee Nederlander. En dat wij hier op een bijzondere plek wonen. Door het begeleiden van de ginkiestocht en de opmerkingen en reacties van de mensen, ben ik met andere ogen gaan kijken naar ons Urk.  En ben ik tot de conclusie gekomen, dat wij bevoorrecht zijn en ben ik trots dat ik een Urker ben. Ik hoop dat ik nog vele wandelingen mag maken en de mensen enthousiast kan krijgen, zodat ze nog vaak op Urk terug gaan komen.

“EEN URKER KOEM JE OVERAL TUGEN, MAAR IJ WORDT NOOIT EEN VREEMDE; EEN URKER BLIFT EEN URKER.”

 

Geplaatst in Gewoon leuk | Getagged , , | 4 Reacties