De buurt

IMG_fransprofielZoals de vaste lezers wel weten, schrijf ik mijn columns meestal met een knipoog. Deze keer doe ik dat niet. Deze keer schrijf ik over de buurt en het huis waar ik groot geworden ben en 23 jaar heb geleefd. De buurt die vorige week, werd getroffen door een ramp. Ik wil hierdoor mijn medeleven tonen, niet alleen aan de mensen die mij groot hebben zien worden, maar ook de gezinnen en bewoners die er tot de ramp woonden.

Ik schrijf dit stukje vanuit een zonovergoten Spanje waar ik verblijf voor mijn werk. Na een dag van zweten en zwoegen onder de Spaanse zon, stap ik het hotel weer binnen. Mijn telefoon pakt al snel de wifi op en de berichten stromen binnen. Bij het zien van de foto’s en videos, voel ik een koude rilling door mijn lichaam gaan, terwijl het 30 graden hier is. Wat ik zie en lees is ongelooflijk, ik zie mijn oude huis en buurt in brand staan. De buurt waar ik groot geworden ben. Ik zie de huizen van de buren totaal verwoest worden, door een helse vuurzee. De huizen van de mensen die mij hebben groot gebracht en opgevoed. De huizen die ik op mijn duimpje ken, de kamers de zolders waar we als kinderen hebben gespeeld en gevochten. Als klein kereltje heb ik bij al die mensen wel eens aan de tafel gegeten. Ik heb daar op de buurt leren voetballen van de welbekende familie. De buurman nam mij als jongetje van 5 zijnde, al mee naar het voetbalveld. Ik heb daar de mooiste dagen van oud en nieuw beleefd. Mijn andere buurman zorgde er namelijk voor, dat wij als kinderen nooit door onze munitie van vuurwerk heen kwamen. Met koninginnedag liepen wij nog te knallen. Naast ons woonde mijn oom en tante waar je altijd altijd welkom was en eigenlijk waren dat mijn tweede ouders. Ik heb mijn moeder gillend op de stoel zien staan in de keuken, omdat mijn beste vriend mij ophaalde om te gaan vissen en de maden gewoon los in zijn broekzak  had en deze geheel onschuldig liet zien. Wij hebben op al die achterstraten en in de schuren, elk soort van biologisch leven dat wij maar konden vangen proberen te kweken. Dat kon gewoon. Ik kan mij de buurvrouw nog herinneren die altijd met de gekleurde krulspelden in het haar over de buurt liep. Wij hadden natuurlijk geen idee, het was gewoon!

Zo zijn er vele herinneringen. Nog steeds rijd ik er af en toe langs, even weer denken aan onze geweldige jeugd. Ik krijg dan altijd wel een moment weer in mijn hoofd en moet ik altijd even glimlachen. Nu weet ik niet of ik daar nog wel langs durf te gaan. Al deze buren die geprobeerd hebben om mij iets bij te brengen en die mij hebben groot gebracht, al deze  geweldige mensen zijn nu alles kwijt. Ik weet dat jullie sterke karakters hebben en ook hier door heen komen. Ik wil jullie bedanken voor mijn mooie kindsjaren. De herinneringen die ik heb, staan in mijn hoofd gegrift.  Ik wens jullie veel sterkte de komende tijd. Nogmaals bedankt buurtjes!

 

Dit bericht is geplaatst in Gewoon leuk met de tags , , . Bookmark de permalink.

20 reacties op De buurt

  1. Albert schreef:

    Super Frans.

  2. J.S.Korf schreef:

    Mooi stukje Frans . Zowel een stukje sentiment en een suk gevoelig medeleven . Wees dankbaar dat je dat in je karakter hebt en dat daarmee bent oogevoed .

  3. Ali-Rika Brands-Hakvoort schreef:

    Je kunt je gevoelens mooi verwoorden, denk dat de buren blij zijn met deze mooi geschreven column. De buren en jou wens ik veel sterkte met het verwerken van deze klap.

  4. Mirjam schreef:

    Wat een herkenbaar stukje.
    Ik krijg er een brok van in mn keel.
    Heel mooi geschreven Frans….dank je.
    Jij ook met dit alles veel sterkte toegewenst

  5. cat-8 schreef:

    sterkte daar Frans…in dat mooie zonovergoten Spanje…werk ze,,,,
    ik ga aankomende dinsdag……
    dus zien we elkaar een week of 4 niet..
    gr cat-8

  6. Hennie schreef:

    Mooi verwoord Frans .

    Houd je herinneringen vast die kan geen mens nog brand je ooit afnemen!!
    Wat ik wel leuk vond in je stukje was over de buurvrouw met de krulspelden, vrijdagavond tijdens de brand had ze die ook in en ik denk dat dit een vrijdagmiddag gewoonte is!!!
    Sterkte daar in Spanje om ook dit alles (op zo,n verre afstand)een plekje te geven!!

  7. Annette schreef:

    Ik woon nog maar een half jaar achter je ouders maar voelde vanaf dag 1 al thuis. Allemaal vriendelijke mensen. Het is niet te bevatten wat er gebeurd is, jij en je ouders en alle andere buren veel sterkte toegewenst!

  8. fetske schreef:

    Wat een mooie stukje heb je over de buurt van vroeger geschreven wij als buurt kinderen wisten precies over wie je schreef mijn moeder met krulspelden je raad het nooit maar ze had ze nu ook in haar haar toen alles gebuurde jij ook veel sterkte gr fetske en de rest van de familie

  9. Teun H schreef:

    Frans een mooi stukje zo was het echt.
    Groeten Teun (de vuurwerk buurjongen zei altijd Teuntje terwijl ik twee koppen groter dan hem was

  10. Rein Snoek schreef:

    Hallo Frans in het verre Spanje, inderdaad een koude rilling over m’n rug. Door de gebeurtenissen van afgelopen vrijdag, maar ook door je verhaal. Zoals jij het schetst realiseren de meeste mensen zich amper. Huizen zijn er niet alleen om in te wonen, maar ook een bron van herinneringen vanaf je allervroegste jeugd. Gelukkig is het alleen bij – hoe erg ook – materiële schade gebleven en zijn er geen slachtoffers te betreuren. De één noemt dat een wonder, een ander geluk. Het op het juiste moment op de juiste plaats zijn. Veel sterkte voor jou, je familie en je buren gewenst.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge