Komt het ooit terug?

Ik krijg nog wel eens de vraag.”Wanneer schrijf jij weer eens een column?”. Ik zou het graag willen, maar mijn hoofd staat er gewoon niet naar. Het laatste half jaar is er veel veranderd in mijn leven. Het gebeuren lijkt wel een film, maar dan een hele slechte! Al zou het script misschien wel een kaskraker kunnen opleveren voor de schrijvers en bedenkers van de “Bold and the huppeldepup”. Het is nu eenmaal zo, als het hoofd niet wil, dan komt er niks uit. Niet alleen het schrijven valt tegen, maar ook het gewoon lezen van boeken. (Ook een hobby). Het enige wat ik tegenwoordig lees is de verpakking van de Glorix fles als ik een bezoekje breng aan het kleinste kamertje. Wist u trouwens dat je Glorix moet verdunnen? Dat weet volgens mij niemand! Geloof mij dat werkt niet, maar dat terzijde.

Dat kleine kamertje op mijn nieuwe adres, is met recht het kleinste kamertje. Een grote boodschap brengen met de deur dicht, is een ware uitdaging en vergt enige lenigheid en improvisatie talent. Het is maar goed dat ik hier alleen woon en de deur open kan laten. Tegenwoordig woon ik op het oude eiland Urk en betrek hier een authentiek huisje. Sommige inwoners zouden er een moord voor over hebben om hier te mogen wonen. Ik zelf krijg er moordneigingen van! Met name op de zondag is het een ware beproeving om schade vrij uit het “oude ” dorp te komen. Er gelden hier op zondag blijkbaar andere verkeersregels dan dat ik ooit eens geleerd heb van mijn rij-instructeur die zijn bijnaam doet vermoeden dat hij andere hobby’s erop na houd. Ik word op zondagmorgen vaak begroet door mensen die massaal naar hun voorhoofd wijzen als ik tegen de stroom kerkgangers in, gewoon volgens de regels een  eenrichtingsweg in ga. Dat het rode bord met witte streep aan de andere kant van de weg niet geld op de zondag, tja dat weet ik ook niet. Verder heb je hier weinig privacy. Ik ben een enorme liefhebber om heerlijk even buiten te zitten om mijn gedachten te laten gaan. Met het mooie weer van een paar weken geleden, wilde ik even lekker buiten gaan zitten. Maar toen ik de deur open deed, lag daar mijn buurvrouw gekleed in de bikini in de zon. Geloof mij, het klinkt opwindend maar ik bespaar u de details. Tegenwoordig kijk ik eerst door de luxaflex, voordat ik de deur open maak.  Toch moet ik zeggen dat ik blij ben dat ik hier woon. Mede door hulp van dorpsgenoten en vrienden is het toch goed gekomen.  En is het huisje mooi geworden. Dat is  mooiste van ons dorp, als iemand hulp nodig heeft dan staan ze er. En de berichten en woorden doen een mens goed. Dat is één van de positieve dingen aan onze samenleving. Bij deze bedankt!!

 

Ik hoop dat mijn inspiratie snel weer terug is. Zodat ik weer heerlijk kan schrijven. Misschien vind niet iedereen het leuk, maar dat maakt mij niks uit! Groetjes Frans…

 

Dit bericht is geplaatst in Gewoon leuk met de tags , , , , . Bookmark de permalink.

2 reacties op Komt het ooit terug?

  1. Albert van de Jumbo. schreef:

    Lekker, om even van je af te schrijven.
    Ga zo door.
    Leuke column.
    gr. albert

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge